 Biografie sportowców
Maria Magdalena Forsberg, z domu Wallin (ur. 25 lipca 1967 w Ullånger) – szwedzka biegaczka narciarska i biathlonistka, dwukrotna medalistka olimpijska, wielokrotna medalistka mistrzostw świata w biathlonie, brązowa medalistka mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym oraz sześciokrotna zdobywczyni Pucharu Świata w biathlonie. Jedna z najbardziej utytułowanych biathlonistek w historii tej dyscypliny.
Kariera
Karierę zaczynała jako biegaczka. W 1985 roku zdobyła srebrny medal w sztafecie na mistrzostwach świata juniorów w Täsch. W zawodach tego cyklu wywalczyła też brązowy medal w sztafecie podczas mistrzostw świata juniorów w Lake Placid w 1986 roku oraz w biegu na 15 km techniką dowolną na mistrzostwach świata juniorów w Asiago rok później. Pierwsze punkty w zawodach Pucharu Świata w biegach narciarskich wywalczyła 15 stycznia 1988 roku w Toblach, zajmując 12. miejsce w biegu na 20 km techniką dowolną. Jedyny raz na podium zawodów tego cyklu stanęła 27 marca 1988 roku w Rovaniemi, kończąc bieg na 10 km stylem dowolnym na drugiej pozycji. Rozdzieliła tam swą rodaczkę, Marie-Helene Westin i Swietłanę Nagiejkinę z ZSRR. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1988/1989, kiedy zajęła 17. miejsce w klasyfikacji generalnej. W 1987 roku na mistrzostwach świata w Oberstdorfie wraz z koleżankami z reprezentacji wywalczyła brązowy medal w sztafecie. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Lahti była między innymi czwarta w sztafecie i dziesiąta w biegu na 10 km stylem dowolnym. Brała też udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville w 1992 roku i igrzyskach w Nagano sześć lat później, jednak w startach indywidualnych plasowała się poza czołową dziesiątką.
W biegach startowała do 1993 roku, po czym zainteresowała się biathlonem. W wieku dwudziestu siedmiu lat zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata w biathlonie, zajmując 13. miejsce w biegu indywidualnym 8 grudnia 1994 roku w Bad Gastein. Tym samym już w debiucie zdobyła pierwsze punkty. Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanęła 28 stycznia 1995 roku w Ruhpolding, wygrywając sprint. Wyprzedziła tam Francuzkę Florence Baverel-Robert i Nadieżdę Tałanową z Rosji. W kolejnych startach 86 razy stawała na podium, odnosząc przy tym jeszcze 41 zwycięstw: kolejnych 12 w sprincie, 19 w biegu pościgowym, 7 w biegu indywidualnym i 3 w biegu masowym. W sezonach 1996/1997, 1997/1998, 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001 i 2001/2002 sześć razy zwyciężała w klasyfikacji generalnej, co pozostaje rekordem w biathlonie kobiet.
Forsberg ponadto wielokrotnie zdobywała małe kryształowe kule PŚ: pięć w klasyfikacji sprintu (1997/1998, 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001 i 2001/2002), pięć w klasyfikacji biegu pościgowego (1996/1997, 1997/1998, 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002), cztery w klasyfikacji biegu indywidualnego (1997/1998, 1999/2000, 2000/2001 i 2001/2002) oraz dwie w klasyfikacji biegu masowego (2000/2001 i 2001/2002). Wyniki te, poza biegiem masowym, to również rekord w kobiecym biathlonie.
Pierwszy medal w biathlonie zdobyła na mistrzostwach świata w Ruhpolding w 1996 roku, gdzie zajęła trzecie miejsce w biegu sprinterskim. Uległa tam jedynie Rosjance Oldze Romaśko i Ann-Elen Skjelbreid z Norwegii. Na każdych kolejnych mistrzostwach aż do 2001 roku zdobywała co najmniej jeden medal. Na mistrzostwach świata w Osrblie w 1997 roku była najlepsza w biegu pościgowym i indywidualnym, a w sprincie ponownie była trzecia. Rok później, podczas mistrzostw świata w Pokljuce obroniła tytuł mistrzowski w biegu pościgowym, wyprzedzając Francuzkę Corinne Niogret i Niemkę Martinę Zellner. Była to jedyna konkurencja indywidualna rozgrywana na tej imprezie. Kolejne dwa medale zdobyła podczas mistrzostw świata w Kontiolahti/Oslo w 1999 roku. Najpierw zajęła drugie miejsce w sprincie, plasując się między Zellner a Ołeną Zubryłową z Ukrainy. Następnie była trzecia w biegu masowym, w którym lepsze były tylko Zubryłowa i jej rodaczka, Ołena Petrowa. Mistrzostwa świata w Oslo w 2000 roku przyniosły jej złoto w biegu pościgowym oraz brąz w biegu indywidualnym, w którym uplasowała się za Niogret i Chinką Yu Shumei. Na tej samej imprezie była też czwarta w sprincie i biegu masowym, przegrywając walkę o podium odpowiednio z Zellner i Niogret. Ostatnie medale wywalczyła na mistrzostwach świata w Pokljuce w 2001 roku: złoto w biegu indywidualnym i masowym oraz brąz w biegu pościgowym, w którym uległa Norweżce Liv Grete Poirée i Corinne Niogret. Mistrzostwa świata w Oslo w 2002 roku były ostatnimi w jej karierze. Rozegrano tam tylko bieg masowy, w którym była ósma.
W 1998 roku na igrzyskach w Nagano oprócz biegów startowała też w biathlonie. Zajęła tam 14. miejsce w biegu indywidualnym, 17. w sprincie i 10. miejsce w sztafecie. Brała też udział w rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie zdobyła dwa medale. Najpierw była trzecia w biegu indywidualnym, za Niemką Andreą Henkel i Liv Grete Poirée. Dwa dni później trzecia była też w sprincie, tym razem plasując się za dwoma reprezentantkami Niemiec: Kati Wilhelm i Uschi Disl. Po tych igrzyskach zakończyła karierę sportową i zajęła się komentowaniem biathlonu dla stacji ARD, prowadziła także własny program w szwedzkiej telewizji.
W 1996 roku jej mężem został Henrik Forsberg, mają dwoje dzieci. Source: Wikipedia.
GRUPA MEDIA INFORMACYJNE & ADAM NAWARA |
