 Biografie sportowców
Boris Franz Becker (ur. 22 listopada 1967 w Leimen) – niemiecki tenisista i trener tenisa.
W ciągu kariery zwyciężył w sześciu wielkoszlemowych turniejach, trzy razy w zawodach ATP Finals. Został mistrzem 49 turniejów ATP World Tour, przez 12 tygodni był liderem rankingu gry pojedynczej (pierwszy raz w styczniu 1991).
W deblu wygrał 15 zawodowych turniejów, w tym złoty medal igrzysk olimpijskich w Barcelonie (1992).
Reprezentując Niemcy (wcześniej RFN) w Pucharze Davisa, triumfował w latach 1988 i 1989.
Umieszczony przez ESPN w gronie 20 najlepszych tenisistów w historii dyscypliny.
Życie prywatne
W grudniu 1993 poślubił Barbarę Feltus, z którą ma dwóch synów – Noaha i Eliasa. W połowie 2000 para ogłosiła separację, a pół roku później, w styczniu 2001 rozwiedli się. Feltus wniosła pozew do sądu o opiekę nad dziećmi przyznano jej 14,4 mln dolarów odszkodowania. Stało się tak na skutek zdrady Beckera z Rosjanką Angelą Ermakową, która potem zaszła w ciążę i urodziła córkę, Annę. Przez jakiś czas związany był z niemiecką piosenkarką, Sabriną Setlur. W 2009 zawarł związek małżeński z holenderską modelką, Sharlely „Lilly” Kerssenberg. W lutym 2010 urodził im się syn, Amadeus Benedict Edley Luis Becker.
W 2002 niemiecki sąd skazał go na dwa lata więzienia w zawieszeniu i 500 tys. euro grzywny za ok. 1,7 mln euro zaległych podatków. W listopadzie 2004 zostały ujawnione informacje o zaległych podatkach Beckera względem francuskiego urzędu skarbowego. Niemiec zapłacił instytucji 500 tys. dolarów.
W swojej biografii pt. Boris Becker – The Player: The Autobiography z 2004 otwarcie przyznał się do uzależnienia od alkoholu i leków.
Aktywnie udziela się jako pokerzysta, np. w 2007 przystąpił do grupy PokerStars SportStars.
W 2017 został uznany przez angielski sąd za bankruta, gdyż nie był w stanie pokryć zobowiązań. W 2019 długi wyniosły 55 mln funtów. Na aukcje wystawił 82 pamiątki sportowe o wartości 200 tys. funtów.
29 kwietnia 2022 został skazany przez Sąd Najwyższy w Londynie na dwa i pół roku więzienia za oszustwa podatkowe. Uznano go winnym czterech z zarzucanych mu dwudziestu czterech przestępstw, dotyczących przede wszystkim prania brudnych pieniędzy.
15 grudnia 2022 po ośmiu miesiącach został zwolniony z aresztu i wydalony z Wielkiej Brytanii. Później wrócił do telewizji jako ekspert Eurosportu podczas Australian Open. W październiku 2023 został asystentem trenera Holgera Rune.
Kariera tenisowa
W latach 1984–1999 występował jako zawodowy tenisista. Wraz z Michaelem Stichem i Steffi Graf przyczynił się do wielkiego wzrostu zainteresowania tenisem w Niemczech.
Styl gry Niemca idealnie pasował do szybkich nawierzchni, trawiastej, na niektórych twardych kortach i w hali. Uznawano go za wybitnego woleistę, z potężnym serwisem, który przyniósł mu przydomek Bum-Bum. Do jego słynnych zagrań zaliczały się efektowne pady przy siatce, zazwyczaj skutecznie kończące akcję wolejową.
Jako 17–latek zdobył mistrzostwo Wimbledonu w 1985; pokonując Kevina Currena w finale został na kilka lat najmłodszym triumfatorem turnieju wielkoszlemowego (rekord poprawił na French Open 1989 Michael Chang), był zarazem pierwszym niemieckim mistrzem Wimbledonu oraz pierwszym zwycięzcą, który nie figurował na liście rozstawionych.
Becker obronił tytuł w 1986 (pokonał w finale Ivana Lendla). Trzecie zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w 1989 (pokonał Edberga w finale). Ponadto dochodził do finałów w 1988, 1990, 1991 i 1995. Sukcesy te przyniosły mu przydomek właściciela Kortu Centralnego.
Wygrał także dwukrotnie Australian Open, w 1991 (finał z Lendlem) i 1996 (finał z Changiem), oraz US Open w 1989. Nie udało mu się odnieść końcowego sukcesu na kortach Rolanda Garrosa (osiągnął 3 półfinały) – nie odpowiadała mu nawierzchnia ziemna, na której nie wygrał żadnego turnieju w grze pojedynczej.
W styczniu 1991 po raz pierwszy zajmował miejsce lidera w rankingu światowym. Sezony 1985–1996 kończył w pierwszej dziesiątce na świecie i wielokrotnie kwalifikował się do turnieju ATP Finals. Triumfował w tych zawodach w latach 1988, 1992 i 1995.
W latach 1985–1999 występował w reprezentacji w Pucharze Davisa, w tym w zwycięskich sezonach 1988 i 1989. W 1985 został finalistą tej imprezy. Nie uczestniczył w sukcesie reprezentacji w 1993 ze względu na konflikt wewnątrz kadry.
W 1992 roku wygrał z Michaelem Stichem złoty medal podczas igrzysk olimpijskich w Barcelonie, mimo że debliści byli w nie najlepszych relacjach.
Wygrał łącznie 49 turniejów w singlu oraz 15 w deblu (był nr 6. w rankingu deblistów w 1986).
Becker i Edberg stworzyli jedną z najbardziej interesujących rywalizacji w tenisie. Zagrali ze sobą 35 razy w latach 1984–1996, z czego 25-krotnie zwycięsko kończył mecz Niemiec. Zmierzyli się w 3 wielkoszlemowych finałach, które Edberg 2-krotnie wygrał.
W 2003 został włączony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Kariera trenerska
Od grudnia 2013 do grudnia 2016 pełnił funkcję głównego trenera serbskiego tenisisty Novaka Đokovicia, który przez ten czas wygrał 6 turniejów wielkoszlemowych, 2 razy triumfował w ATP World Tour Finals, zdobył 13 tytułów rangi ATP World Tour Masters 1000 oraz sezony 2014 i 2015 zakończył jako nr 1. na świecie. Source: Wikipedia.
GRUPA MEDIA INFORMACYJNE & ADAM NAWARA |
