 Adopcja
Adopcja inaczej przyjęcie jako swoje dziecka pozbawionego rodziców za zgodą sądu. Jest to sytuacja wynikająca z różnych przyczyn. Rodzice mogli umrzeć, porzucić swoje dziecko. Często przyczyną takiego zachowania są problemy wynikające z samotnego wychowywania dziecka, brak środków do życia, wychowania, często są to też tak zwane matki wyrodne, alkoholiczki, narkomanki. Wiele dzieci jest przekazane do adopcji przez sąd, po wcześniejszym odebraniu ich rodzicom „nieodpowiedzialnych”.
Dzieci przekazane do adopcji są adoptowane najczęściej przez małżeństwa nie mogące mieć własnych dzieci (niepłodność), które spełniają szereg wymagań, jednocześnie dobrze rokują na stworzenie kochającej rodziny. Mogą to być również małżeństwa które straciły swoje dziecko lub chcą mieć więcej niż jedno dziecko ale nie mogą.
Decyzja o adopcji nie jest łatwą decyzją. W naturze człowieka jest przeświadczenie, że dzieci i rodziców powinny łączyć więzi krwi. Zawsze są obawy, niewiadoma co z dziecka adoptowanego wyrośnie. Gdy jednak pragnienie dziecka wygrywa z lękami, niepokojem można przystąpić do adopcji, tym bardziej że nie tylko geny decydują o tym co z dziecka wyrośnie ale i również wychowanie i atmosfera w domu.
Adopcja w zależności od kraju to proces, który może być prosty lub złożony. W Polsce trzeba spełnić wiele warunków aby adoptować dziecko. Pierwszeństwo ma bliska rodzina, która powinna mieć odpowiednie warunki materialne, lokalowe i cieszyć się dobra opinią. Wszystkie te przesłanki są sprawdzane przez odpowiednie instytucje a ostatecznie przez sąd, który decyduje o adopcji. Jeśli brak jest najbliższej rodziny pod uwagę w adopcji bierze się osoby obce. Takie osoby, małżeństwa musza przejść specjalny kurs oraz spełnić takie same warunki jak najbliższa rodzina.
Adoptować można niemowlęta jak i starsze dzieci. W przypadku adopcji niemowlęcej nie można tego zrobić od razu. Matka, która po porodzie decyduje się na oddanie niemowlęcia do adopcji ma czas do 6 tygodni na zmianę decyzji. W tym czasie dziecko przebywa w tak zwanej rodzinie zastępczej lub w domu małego dziecka. Jeśli po 6 tygodniach matka nie zmieni zdania, dziecko jest oddawane do adopcji.
Najchętniej adoptowane są niemowlęta. A co z dziećmi starszymi. W domach dziecka przeważają dzieci w wieku szkolnym, które maja nie uregulowaną sytuacje prawną. Dopiero po jej uregulowaniu mogą przystąpić do adopcji.
Po adopcji dziecko przyjmuje nazwisko przybranych rodziców. Za pośrednictwem sądu może zostać sporządzony nowy akt urodzenia, w którym przybrani rodzice wstępują jako rodzice naturalni dziecka. Adopcja powoduje, że rodzice biologiczni nie maja do niego żadnych praw.
Adopcja dla dziecka, może być trudnym tematem. Z jednej strony to może być coś wspaniałego w ich życiu, z drugiej strony mogą się one czuć odrzucone, wstydzić się tego, że są adoptowane, pochodzą z rozbitych rodzin.
Ważnym okresem w życiu dziecka adoptowanego jest okres nastoletni. W tym czasie dziecko oprócz naturalnych procesów dojrzewania, buntu musi sobie radzić z tym, że jest adoptowane. Rodzice przybrani często mogą usłyszeć gorzkie słowa - nie jesteście moimi rodzicami. Słowa te wcale nie muszą znaczyć, że takie dziecko ich nie kocha.
Adopcja dziecka wywołuje w nim szereg pytań. Kim jestem. Jeśli dziecko adoptowane wie o tym, może nadejść moment kiedy zapragnie dowiedzieć się o swoich prawdziwych korzeniach. W wieku ukończonych 18 lat dziecko adoptowane ma prawo poznać swoje dokumenty adopcyjne. Czy ta sytuacja powoduje zmniejszenie dyskomfortu adoptowanego dziecka. Bywa różnie. Często dziecko dowiaduje się, że pochodziło z „trudnej rodziny”, ma do nich żal o porzucenie. Może być tak, że nic nie czuje do biologicznych rodziców. Odkryciem jest, że prawdziwa matką jest ta przybrana.
®© GRUPA MEDIA INFORMACYJNE & ADAM NAWARA |
